สักวาห้าหนาวช่างหนาวนัก
ขาดไอรักมาห่มใจให้หนาวหาย
อันหนาวกายห่มผ้ายังพอคลาย
แต่หนาวใจแทบตายใครบรรเทา
ลมเหมันต์พัดผ่านมานานครั้ง
ยินสำเนียงเสียงฟังช่างเหงาหงอย
จะมีใครบ้างไหมคล้ายกับเรา
ต้องทนเศร้าหนาวใจไร้รักเอยฯ
~paer-aksorn~
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น